Lees het artikel hier: pdf_destiltedoorbroken
Tot mijn grote verbazing werd ik afgelopen november gecontact door een journaliste die o.a. schrijft voor de Linda, een tijdschrift dat ik niet kende maar ik heb meteen een exemplaar uit Nederland laten komen. Zij wilde me graag intervieuwen voor een artikel. Nou ik moest er stevig over nadenken, was ik eraan toe om mijn verhaal gedrukt te zien. Hoe meer ik erover nadacht hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat dat juist de manier was om veel mensen te bereiken op een serieuse manier.

Het intervieuw vond telefonisch plaats, hele open vragen op een aardige en belangstellende manier, heel natuurlijk ging het. Een paar weken later kreeg ik de eerste versie van het artikel toegestuurd. Slik, daar stond het dan, mijn verhaal zoals een ander dat interpreteerde, Oef. Maar ze had zooo goed geluisterd ik was er echt verbaasd over.

In februari kreeg ik ineens berichtjes van mensen die me kennen en een artikel in de Linda tegenkwamen, jaja het begon serieus te worden.

Volg mij

Meteen weer een paar Linda’s laten overkomen. Daar stond het dan, drie pagina’s met best wel een heftig verhaal, mijn verhaal. Sindsdien exploderen de statistieken op mijn website en krijg ik veel reacties van mensen. Aardige reacties, bemoedigende reacties, zet ‘m op reacties. Hartverwarmend. Er is een heel gewicht van mijn schouders en het gaat alsmaar beter met me. Blijkbaar heb ik dit echt nodig gehad om verder te kunnen. Bedankt aan iedereen.. Alle reacties zijn nog steeds welkom. Klik hier voor het artikel: pdf_destiltedoorbroken

Ik heb eindelijk weer eens tijd om me met m’n blog bezig te houden. Ik had het nog niet eerder verteld maar in de LINDA van februari was een interview verschenen met mijn verhaal. Wat een goed heeft me dat gedaan zeg. Nou sindsdien exploseren de statistieken van deze blog helemaal.  Wat een geweldig gevoel, het doel was immer om de stilte te doorbreken.
Ik wil iedereen bedanken voor de reacties op mijn blog. Het betekent veel voor me.

Volg mij op twitter

Het is nog erg nieuw maar sinds een paar weken kan ik zowaar zeggen dat ik me beter voel, ik voel dat ik een grens gepasseerd ben. Hup weg die voortdurende depressie. Maar toen? het is niet waar dat alles in je leven dan ineens zomaar op z’n plek valt, als die ‘oude vriend’ de depressie wegvalt moet je ineens van alles opnieuw leren. En je leert ook dat al je angsten niet zomaar als sneeuw voor de zon verdwijnen. Daar ligt nog een hoop werk. Maar een enorme stap is gezet.

Min of meer was ik er op voorbereid maar blijkbaar toch niet helemaal:-) Ik heb weleens geprobeerd me voor te stellen wat er zou gebeuren als mijn moeder mijn blog zou lezen, hoe ze zou reageren en ik…. Nou niet zoals ik gedacht had dus.
Ik heb alweer een hele tijd niets geschreven op mijn blog omdat ik hiermee in de knoei zat, nu weet ik dat mijn moeder het leest en daar moest ik overheen stappen. Ik heb besloten dat ik doorga met vertellen van MIJN waarheid.

Dus ik kreeg een e-mail van mijn moeder, die geschokt is, veel vragen heeft en bewijzen zoekt. Zo gaat ze onder andere vragen of het medisch dossier van mijn vader openbaar gemaakt mag worden. Bij levert dat een sprankje hoop op, ze ontkent niet meteen alles. Die hoop wordt al snel de bodem in geslagen. Hoe meer vragen ze stelt hoe minder antwoorden ik heb. Ze stelt veel vragen over hoe bepaalde mensen vroeger gereageerd hebben en waarom. Daar heb ik geen antwoorden op. En die psychologe dan die je zag toen je 8 was waarom heeft die niets in de gaten gehad? Tsja, dat weet ik ook niet. Al snel wordt in de uitwisseling duidelijk dat ze weliswaar op zoek is naar bewijs maar dat voor haar geen bewijs ook betekent dat er niets gebeurd is. Ze is bereid om overal te zoeken behalve bij zichzelf. Op mijn vraag of ze dan nooit iets in de gaten heeft gehad, krijg ik geen antwoord. Zal ook wel heel confronterend zijn. De mailtjes worden korter en korter en gaan alleen nog maar over bewijs. Bewijs kan ik niet leveren en anderen ook niet, dus besluit ze uiteindelijk dat het niet waar kan zijn wat ik allemaal vertel en ze wil mijn vader niet verloochenen. Daarmee eindigt mijn hoop op erkenning van mijn moeder. Mijn hoop dat we misschien een contact konden opbouwen.

Rouw, opnieuw. Het gevoel dat het contact dit keer definitief verbroken is. Toch heb ik er ook vrede over. Ik heb het geprobeerd, ik heb geprobeerd zoveel begrip voor haar op te brengen als me maar mogelijk was. Ik begrijp dat ze met al die vragen zit. Maar ik begrijp niet hoe ze haar dochter in de kou kan laten staan.

Ik heb besloten toch door te gaan met deze blog, het gaat immers om mijn verhaal, mijn waarheid. Volgende week word ik geïntervieuwd door een groot nederlands tijdschrift en dat is de erkenning die ik zoek. Opvullen van het gat dat mijn moeder achterlaat.

dat is hoe ik me voel op het moment. Toen ik deze blog begon was het leven vol positieve ontwikkelingen en wilde ik daarover schrijven. Nu op dit moment zit ik in een zware depressie en weet weer niet hoe daaruit te komen. Niets lijkt nog zin te hebben. Qua therapie heb ik het gevoel bij af te zijn en waar vecht ik eigenlijk nog voor. Is er eigenlijk wel een ‘normaal’ leven voor mij weggelegd? Het liefst zou ik in een putje verdwijnen….

Ik ben net thuis van mijn tweewekelijkse EMDR-sessie, het was een beetje een chaotische sessie omdat we een aan aantal trauma’s al begonnen zijn maar die nog niet hebben ‘afgemaakt’ maar omdat dingen toch met elkaar verbonden zijn kun je ze ook niet echt apart behandelen. En ik zit heel erg met mijn depressie van nu die me belemmert vooruit te gaan en te ‘leven’, uit ervaring weet wel dat er altijd iets min of meer concreets schuilgaat achter mijn depressies. Het gekke was dat ik me op de terugweg ineens realiseerde wat er gebeurt, nu we in EMDR vooral met mijn moeder bezig zijn ben ik eigenlijk de incest weer aan het verdringen in een hokje om er maar niet aan te hoeven denken. En op het moment dat ik me dat realiseerde voelde ik dat ik weer wat meer energie kreeg. Heb net in huis een klein beetje opgeruimd, die afwas van anderhalve maand weggewerkt. Als ik m’n nest ga schoonmaken is dat altijd een goed teken. Kortom, ik heb nu wel die blog gemaakt maar praat er te weinig over en dat ‘zuigt’ me leeg. Nu ik me dat realiseer kan ik er misschien weer mee verder…

Na al die jaren van stilte, vergeten herinneringen nu eindelijk allerlei dingen op z’n plaats vallen, heb ik er behoefte aan om erover te praten. Praten en praten maar ook uiten van al die emoties die al zolang weggestopt zitten. Niemand ziet aan je dat je incest slachtoffer bent, je doet alsof alles goed gaat maar van binnen doet het pijn. Eigenlijk ben ik aan het overleven, met een knoop van angst in m’n maag en soms vraag ik me af wie ik geworden zou zijn als dingen anders gegaan zouden zijn….

Ergens heb ik gelezen ‘Als incest slachtoffer groei je eigenlijk niet op, je kunt doen alsof maar van binnen doet het altijd pijn’. Vaak voel ik me een klein meisje, verloren in het donker.

Praten en praten, dat doet me goed. Maar hoewel ik een therapeute heb die ik volledig vertrouw, zijn er toch nog herinneringen die te akelig zijn om erover te praten. Wat doe je daar nou mee. Ze blijven je achtervolgen, soms moet ik ervan overgeven, het moet eruit maar ik krijg het m’n strot niet uit. Het lukt me niet eens om de woorden te vinden om ze te beschrijven. Die herinneringen die ronddraaien in m’n hoofd, m’n dromen, die maar niet weggaan.

Hoe kan ik me nou niet eenzaam voelen, alleen in m’n bed, 30 jaar nadat de incest begonnen is?
Ik ben door een hel gegaan en ben daar levend uitgekomen maar zo vaak voel ik me helemaal niet beter. Hoe krijg ik die beelden uit m’n hoofd, hoe stop ik het gevoel erin te stikken, het gevoel dat ik helemaal alleen op de wereld ben?

Ja ik heb een zus, ze is bijna 4 jaar jonger dan ik en al die jaren heb ik ook haar niet gezien of gesproken. Sinds ongeveer een jaar hebben we weer contact zo af en toe via e-mail. Heel voorzichtig. Maar alle ‘drama’ is aan haar voorbij gegaan en ze heeft geen enkel idee wat ik doorleef. Ik zag ook niet echt de mogelijkheid om het met haar erover te hebben, immers tot voor kort woonde ze nog bij mijn ouders en ik wilde niet dat ze het gevoel had te moeten kiezen tussen mij en mijn ouders. Dingen zijn nu veranderd, ze woont op zichzelf, heeft een lieve vriend en onze vader leeft niet meer. Bovendien werd uit onze uitwisselingen steeds duidelijker dat mijn kleine zusje niet meer zo klein is. Ze is een volwassen vrouw geworden.

Gister heb ik de stoute schoenen aangetrokken en haar verteld over mijn website en gevraagd of ze het wilde lezen. Tot mijn grote verrassing wilde ze dat heel graag omdat zoals ze zegt ze geen idee heeft wat er in mijn hoofd omgaat.
Natuurlijk is ze behoorlijk geschrokken, ze kan zich nog maar moeilijk voorstellen dat onze vader dit allemaal gedaan heeft. Dat was ook mijn reactie toen ik erachter kwam dus dat kan ik me heel goed voorstellen.
In haar laatste reactie schrijft ze dat ze heel veel dingen wel kan plaatsen gezien hoe ik vroeger op dingen reageerde en hoe ik in m’n vel zat. En ook dat ze de indruk heeft dat ik dingen behoorijk helder heb in m’n hoofd. Ze stelt dezelfde vraag als ik: heeft ma het geweten of ontkent ze het gewoon.

Dat wilde ik even kwijt, ik vind het een klein wonder dat mijn zus accepteert dat het beeld dat ze heeft van haar vader zo overhoop wordt gehaald en dat ze het toch kan opbrengen om te vragen hoe het nu met mij gaat…..